yine yeniden

 

Blogları gezerken Haydins'in bu yazısı http://www.haydins.com/2012/10/haydins2.html mahvetti beni,bu aralar beynimin konuşup durduğu ama dilimin dökmediği cümleleri sıralayıvermiş.Bayram arefesinde olmakta bi sebep tabi buna,yine annem olmayacak ve yine elini,yanaklarını öpemeden bir bayramı daha geçirecem.Hayat neden bu kadar zorluyosun ki beni???

Herkesin bayramı mübarek olsun.

Kafamda deli sorular...???

 

 

Bu aralar yine sık sık kendimle konuşuyorum. Bir soru var beynimde dönüp duruyor. İkinci çocuk acaba??? Şaka gibi gerçekten, onca şey yaşamama rağmen, hala yaşıyor olmama rağmen nerden geliyor bu fikir, düşünce bilemedim. Bazen parkta Umut'tan sanki çoooooook küçükmüş gibi 1 yaşında bebeler görüyorum,daha bizimki 2 olmadı bu arada,ama nası özeniyorum, nası seviyorum onları görünce, kalbimde bir kıpırtılar falan, kendi kendime diyorum ''kızım saçmalama, ne düşünüyosun sen,az önce evde bir kriz atlatmadınız mı?, dışarıya kendinizi zor atmadınız mı ? falan filan ama 5 dak. geçiyor unutup gidiyorum. Gerçektende öyle Umutumun 1 yaşını (2 yaşına 2 ay kaldı :) ,ilk doğmuş hallerini unutmuşum çoktan,resimlerini görünce şoka girdim. Çok çabuk büyüyorlar diyenler gerçekten doğru söylüyorlarmış. Tek başıma olduğum için ve Umutla çok zorlandığım için, beynimin 2. çocuk nidalarını duymazdan gelmeye,hatta duymamaya çalışıyorum şimdilik.
Not: Yeşil tshirtlü Umut :)

Yeni bir işe başladım

Hayatıma yeni bir yön verdim,uzun zaman olmadı ama şuan için her şey yolunda, inşallah daha iyi olacak. Beni diğer blogumdada takip etmek isteyen olursa  http://gulsahtevetoglu.blogspot.com/  tıklayarak benim yaptıklarımı ve yapacaklarımı izleyebilirler.

 

 

Bu güzelliklerle hüzünlü günlerimin son bulmasını diliyorum.

yeni bir başlangıç

Çocukla birlikte kendimden iyice uzaklaşmış olduğumu farkedeli baya oluyor ama ne yapacağıma,nasıl yapacağıma bir türlü karar verememiştim.En sonunda karar verdim ve bayramdan sonra bir adım atacağım, butik pastacılıkla ilgili bir eğitime katılacağım.Zaten yoğurmayı,süslemeyi,değişik şeyler yapmayı oldum olası çok sevmişimdir.Artık benimde bir işin ucundan tutup evime yardım etmem gerekiyordu.En önemliside kendime yardım etmem gerekiyordu.Bıraktığım hayatı tekrar bir ucundan yakalamak için.
Umarım hayat bana güzel başlangıçlar ve şans getirir.Yakında kendime bununla ilgili yeni bir blogda açıcam.Buradan duyurum adresini,benim neler yaptığımı,neler yapacağımı merak eden olursa diye :)

yapamadıııı

Canım Babam,meğer annemi ne çok sevmiş,annem bir gün bir yerde kalınca yada yemek için evde olmayınca babam öylece annemi beklerdi,yemek bile yemez,yiyemezdi.Annem olmayınca garipleşirdi.Yapamadı...Bana yakışmadı,40 yıllık karımı hasta oldu diye sokağa mı atıcam dedi.Sürekli ağlamış bir köşede,yapamamış canım babam ertesi günü eve geri getirmiş annemi. Bir odanın içine koymuşlar annemi yapayalnız öylece oturuyormuş,abimi görünce ağlamaya başlamış,eve götür beni demiş canım annem.Evinde şimdi çok şükür,inşallah yakında bakımı için bir bayan bulabiliriz.Her şey biraz daha kolaylar belkide...

...

Bugün çok zor ama çok ZOR bir gündü,benim için,babam için,kız kardeşim için ama özellikle ANNEM için.Diğerlerinin bir önemi yok.Annem bugün ilk kez hiç tanımadığı insanlarla,hiç tanımadığı bir yerde kalıyor.Şuan acaba ne hissediyor?Benim burda ne işim var diyor mu acaba?Bu insanlar kim,kocam,kızım nerede diye düşünüyor mu acaba?Hastane burası,iyi edicekler seni burada diye kandırmışlar onu.Hastalığından dolayı hiçbir şeye inanmayan Annem bu denilenlere inandın mı acaba?
Bakamadılar sana Annem,bakamadık.Bizi affedebilecen mi acaba?Hiçbir şeye kin tutmayan Annem bunuda affedersin sen biliyorum ben.Onca insana baktın,büyüttün,yedirdin,içirdin,iyi ettin hoş ettin.Her gün evinde onlara hizmet ettin,bi gün oldu hastalandın! onca insan bi anda kayboldu gitti,kocanla kızınla bi başınıza bıraktılar sizi.Bir yumurta kıramayan,çalışmaktan başka birşey bilmeyen babam çok zorlandı,seni yıkamak,yedirmek,giydirmek zor geldi yinede elinden gelenin fazlasını yaptı.Narin,kırılgan,hassas,içli kardeşim senin yükünü fazla kaldıramadı.Diğerlerini saymıyorum,ben naptım?Koca bir HİÇ!Elin gurbet ellerinde anca elimde telefonla teselli vermeye çalıştım,sana bir gün olsun bakamadım Annem bakamadım.Hiçbir şey yapamadım ağlamaktan başka.
Şimdi evinden uzak,yabancı bir yerde napıyosun Annem,iyi bakıyorlar mı sana?Canından can olandan daha iyi bakıyorlar mı sana Annem?Sen bize az mı baktın Annem ama biz sana az baktık.Bıraktık seni el kapılarına.Kendimi hiç affetmiycem Annem!

canım annem...

Uzun bir aradan sonra bloguma bu şekilde tekrar başlamak istemezdim ama içimi dökmem lazım.Çünkü derdimi paylaşabileceğim şuan yanımda kimsem yok.

Annemi çok özlüyorum,çok.Çok kelimesi yetersiz kalıyor özlemimi anlatmaya.Sinsi hastalık hızla ilerliyor.Geçen yaz gittim yanına sadece 3 gün kalabildim,canım babaannemin vefatına denk geldi tatilim ve umudum küçük olduğu için cenaze evinde kalamadım.Babaannem annemlerle yaşıyordu,başka yerdede kalamadım.3 gün anneme,babama doyamadan geri geldim.Babannemim ölümü,özlem yıktı beni.Anneme olan bitmek bilmeyen özlemimi gideremedim.Babaannemde ikinci annem gibiydi,yarı o büyüttü beni sayılır.Bugün düşünüyorumda ikisinide kaybettim.Annem artık beni tanıyamıyacak duruma geldi,çok genç daha ama.Daha torununu sevemedi bile,yanıma gelemiyor,konuşamıyoruz,dertleşemiyoruz,ona sarılamıyorum çok uzaktayım,yanına gidemiyorum.

Anneeeeemmmmmmmm canım annem çok seviyorum seni,şevkatine,sıcaklığına öle ihtiyacım varki.Her an yaşadıklarımız geliyor aklıma,her yaptığım şeyde,bir cümlen,bir bakışın...

Annem olmadan anne olmakda bir o kadar ağır ki anlatamam.

Annem henüz ölmedi ama bu hastalıkla mücadele ölümden beter.Gözünüzün önünde ölümün yavaş yavaş yaklaşması çok acı çok.Hep söylüyorum Allah düşmanımın başına vermesin bu hastalığı.Kız kardeşim okulunu bıraktı anneme bakabilmek için.Bakıcı tutacak imkan yok çünkü,buda ayrı bir acı.Çünkü bakımıda çok zor bu hastalığın.İçim o kadar çok acıyor ki,içimde bitmek bilmeyen bir yangın cayır cayır yakıyor beni.Elimden hiç birşey gelmiyor bu nasıl birşey.

Anneciğim beni buralara gönderen,aşkın için git diyen sendin,bineriz otobüse geliriz yanına özlemimizi gideririz diye beni kandıran sendin.Hani nerdesin annem çok özledim seni nerdesin?

Bak en zor günlerinde yanında olamıyorum annem en kötüsüde bu koyuyor bana.Tükeniyorum bende annemmmmmmmmmmmmmmm

birikmişler...

Yine vakitsizlikten geç kalmış konularımı anca yazabilicem.Yandım evet evet yandım hemde cayır cayır.Kırkımızın çıktığı gün üzerime yeni kaynamış olan su döküldü.Umut ağlıyordu ve acele edicem derken hem göğsüm,hemde kolum yandı.Yok böyle bir acı,Umut'u doğurduğumdan beri hayatımda hiç yaşamadığım acıları yaşadım.Biri sezeyan sonrası acı,biri göğüs ucu acısı,biride bu son yanma acım.Ne yaptın annem sen bana?Acılarla olgunlaşıyorum galiba :) Yanık tedavi merkezinde 3 hafta kadar tedavi oldum.Göğsümü sardıkları için emzirmem çok zor oldu.Reddetti yavrum çünkü ağzına sargı bezi geliyordu.Sağamadım da,pompa hava aldığı için malesef olmuyordu.Ama ben naptım ettim,zorda olsa azda olsa emdirmeyi başardım.Çok zor günler geçirdim ama Allaha şükür atlattım.Şimdi sadece izleri kaldı.Kuzum rahat rahat emiyor artık.

Bebeğim 2. ayını tamamladı.Ayın 24'ünde doktor kontrolümüz vardı.Herşey yolunda,Umutcuk maşallah çok sağlıklı.Kilo:5,800 Boy:58 cm Hastanede herkes Umut'u konuştu.Kulaklı bir tulum giydirmiştim nasıl yakıştı kuzuma,her gören aaa ne tatlı diye diye korktum.Nazar değdirecekler kuzucuğuma ya...27 Ocakta karma aşımız yapıldı yine çok ağlamadı ama aşı vurulurken bebeğimin dudak büzmesi,azda olsa ağlaması içimi parçalıyor.Şubatta aşımız yokmuş Allah'tan.
Çok tatlı benim küçük adamım,artık agulamalar,gülücükler havada uçuşuyor.Özellikle sabahları uyandıktan sonra onunla konuşmam çok hoşuna gidiyor.Bana cevap vermeye çalışması da çok komik,Ellerini şapır şapır yalaması ve iki elinide ağzına sokmaya çalışması da öyle.Yanaklarını yumrukluyo ağzına götürücem diye ya.Bazen kendi kendine kalabiliyor,bende hemen işlerimi halletmeye çalışıyorum azda olsa.Uykularıda düzene girdi sayılır.Kolaylamaya başladık biraz biraz.
Mevlütümüzüde yaptık.Her gelen eşofman takımı almış ve sanki sözleşmişler gibi hepsi aynı yerden :) Allahtan aynı şeyi alan yok nasıl becerdiler bilmem.Sanırım indirim vardı mağazada :)

Şimdilik yine benden ve Umutcuktan bu kadar.Meme bekliyor kuzucuk...

Kırkımız çıktı :)

Sonunda beklenen gün geldi,kırkımız çıktı bakalım oğlumda değişmeler olacak mı ?Öyle derler ya hani.Şuana kadar biraz zor geçti,geceleri bir düzen oluşturduk ama gündüzleri fena haldeyiz.15 dakika falan uyuyup uyanıyo balım.Hep emmek istiyo,mememde uyumak istiyor.Göğüs ucu yaralarımda anca geçiyo,gerçekten yok böyle bir acı.Sezeryan sonrası oluşan acıdan daha çok canımı yaktı.Ama ince giyinmek,ucuna kendi sütümü sürmekle geçirdim diyebilirim.Oğlum bir ayda 4215 kiloya ulaşmış,56 cm boyumuz uzamış,ilk aşımızıda sağlık ocağında yaptırdık,oğlum sadece cıyakkkkk dedi o kadar,acıya dayanıklı olacak galiba.Kendime neredeyse hiç vakit ayıramıyorum,bazen tuvalete bile gidemiyorum,apartmanı inletiveriyo hemen yavrucuk.İlgi istiyo artık,konuşmamızı istiyor,nasıl laf dinliyo anlatamam.Artık gözleriyle takip etmeyede başladı kuşum,sanki yavaştan gülücüklerde yapıyo ama refleks mi acaba diyede düşünüyorum.Bazen günler çok zor geçiyo bi oğlum ağlıyo bi ben,karşılıklı ağlaşıyoruz.
Lohusalıktanda hiçbişey anlamadım,zaten bir gün bile yatmadım ki.Bunalım,buhranda geçirmedim.Sadece annemin yanımda olamamasından dolayı zaman zaman ağlama krizlerine girebiliyorum.Allah kimseyi anasından ayırmasın.
Şimdilik böyle,bebişim bana müsade etse internete girebilicem ama anca bu kadar.

Herkesinde yeni yılı kutlu olsun,sağlıktan başka hiçbirşey istemiyorum.Herkes içinde sağlık diliyorum.

Doğum hikayemiz

Sonunda internet yüzü görebildim :) Bugün ilk defa girebiliyorum. Hayat benim için çok ama çok zorlaştı.Ama hayat şimdi yaşamak için çok ama çok güzel.

22 kasım günü sabah 9'da hastanedeydik.Bende heyecan falan yok.Anlamış değilim.Aslında olmasınıda istemiyordum.Kendimi kontrole gidiyomuş gibi düşündüm.Hemen odamıza geçtik.Büyük güzel bir oda.Odamıza yerleştikten sonra beni hemen Nst'ye aldılar.Bebeğimin hareketleri gayet güzel çıktı.Bir problem gözükmüyordu.Daha sonra hastane sorumlusu gelip bende imza falan istedi.Sezeyan ameliyatlarında böyle bir uygulama varmış.Ben o ana kadar doktoruma epidural anestesi istediğimi söylememiştim,oradaki hemşirelere bu isteğimi söyledim.Sanırım bu uygulama benim gittiğim hastanede pek yaygın değil.Beni panik haline soktular çünkü,yok başım çok ağrırmış,yok riskliymiş falan filan.Bendede bir tırsma durumu oldu gerçi ama genel anestezinin riski yok sanki.Normal doğuramıyorum bari bebeğimin ilk ağlayışını duyayım.Neyse hemşire gelip yeşil elbiseyle beni giydirdi ve lavman uyguladı,uygular uygulamaz tuvalate koştum.O nasıl bişey ya.Daha sonra bana serum takıldı,sakinleşmem gerekiyormuş.Serum yarıya inince beni sedyeye aldılar.İşte o an bende heyecan tavan yaptı.Müthiş bir ağlama isteğiyle gözlerim boşaldı,eşim elimden tuttu ve ameliyathaneye doğru yola koyulduk.O anda anneminde yanımda olmasını çok isterdim.Ameliyahanenin kapısında eşimle vedalaştık.Seni seviyorum sözleri,beni burda bekle deyişim,adam sanki biryere gidecek.Bebeği görüp onun peşinden de gidebilir diye düşündüm heralde :)

Ameliyathane çok soğuk değildi,idare ederdi.Kalabalık bir ekip vardı.Doktorumu gördüm halimi hatrımı sordu,mükemmelim dedim.Heyecan yapmamamı sakin olmamı istediler.Anestesi uzmanı gerçekten muhteşem biriydi.Beni o yumuşacık ses tonuyla acayip sakinleştirdi.Öne doğru eğilmemi ama kamburum çıkmış gibi eğilmem gerektiğini,canımın hiç acımayacağını söyledi.Gerçekten bumuymuş dedim.Kolumdan kan alınırken daha çok acıyor.Daha sonra yattım ve hemen ayaklarım ve belim uyuşmaya başladı,ben olabildiğimce sakin olmaya çalışıyorum.En büyük korkum kesilmeyi hissetmekti.Ama sadece bebeğin çıkışını hisstettim.Nefesim kesilecek zannettim zaten hemen oksijen verdiler.Canım yavrum ortalığı inletti ağlamaktan.Doktor ne bu saçlar böyle dedi,hemen küveze koyup ilk muayenesi yapıldı sarıp sarmalanıp yanağımın yanına verdiler.Bende tabi hemen ağlamaya başladım.Çok küçük bu dedim.Üşümesin diye aldılar götürdüler hemen.Toplamda 45 dakika sürdü herşey.15 dakikada bebek alındı,yarım saat benim dikişlerim ve temizlenmem sürdü.Artık üşümeye başlamıştım ki üzerime ısıttıkları bir örtü örttüler,nasıl ısındım anlatamam.Kapıda eşim bekliyordu,sözünde durmuş.Bebeğimiz çok tatlı falan dedi.Odamıza çıktık,beni hemşireler giydirdi.15 dakika falan sonra bebeğimi yanıma getirdiler.3,600 kiloda,50 cm uzunluğundaymış.Gerçekten saçları çok ve uzundu.Herkes miden yanmadı mı hiç dedi,ama yanmadı.İlk emzirme faciaydı.Alamadı mememi yavrum.Baya uğraştık,silikon göğüs ucu falan hak getire,kabul etmiyo.Zaten uzun saatler aç kalmanın etkisiyle bizim tosuncuğun şekeri düşmüş mama vermek zorunda kaldılar.6 Saat sonra uyuşma tamamen geçti ve ilk yürütme kabusdu.Böyle bir acı yok.Ç.ok canım yandı.Ama daha sonra çabuk toparladım.İlk gün dayanılmaz ağrım oldu,ağrı kesicilerle atlattık.Gayet rahat bir doğum yaşadım.Herkese bölgesel anesteziyi tavsiye ediyorum.Herkes nasıl dayandığımı sordu,gerçekten hiçbişey hissetmiyosunuz ve bebeğinizin ilk ağlayışını duymak mükemmel.

Bebeğimin sarılık oldu,2 gün daha hastanede yatmak zorunda kaldık,şuanda takipde hala.Sarılık için küvezde yatarken biberona alıştı,sağıp veriyordum.Şimdi meme emmek zor geliyor keretaya,ama inat ettim unutturucam.Çok gazımız var,eve ilk geldiğimiz gün çok kötüydü,hiç uyumadı,şimdi bitkisel ilaç sayesinde biraz rahatladık.Bana hamileliğimde bu günlerin tadını çıkar diyenlere kızıyordum,ama haklılarmış,ilk günler hamileliği özlüyosunuz.

Şimdilik bu kadar,bebeğime gündüzleri yalnız baktığım için uzun zaman belki giremem yine, geceleri kayınvalidem geliyor,ben uyumaya çalışıyorum.

Allah isteyen herkese bu duyguları nasip etsin.Sürekli sükrediyorum.

Büyük gün geldi !!!!

Bebeğimi,canım oğlumu kucağıma almama saatler kaldı :),hala tam olarak heyecan basmadı,çok mu soğukkanlı olduım ne? İnşallah sağ salim bebeğimi kucağıma alırım Allahım.İnşallah güzel haberlerle buraya geri dönerim.

SON 2 GÜN

Bebeğim karnımda olmasının son günlerini yaşıyorum.Hala inanamıyorum,bebeğimin karnımda olduğuna, 2 gün sonra kollarımda olacağına.Çok acayip bir duygu.Biraz heyecan var ama çok değil.Geceleri nedense hiç uyuyamıyorum.Çok ağırlaştım,karnım çok sert,sadece ayaktayken rahat edebiliyorum ama hemen yoruluyorum tabi.Gören herkes ne kadar az kilo almış olduğumu söylüyorlar.Acaba kilolarımı iyimi saklıyorum yoksa yalan mı söylüyorlar bilemedim.Bugün itibariyle 38+6 günlük bir hamişim.Sanırım oğluşum pazartesiyi bekleyecek,dün nst'ye girdiğimde hemşire öyle söyledi.Hayırlısıyla,sağlıkla bebeğimi kucağıma almak tek dileğim.

İyi bayramlarrrrrrr

Umarım her sene tv.de gördüğümüz o katliam görüntülerle bu sene karşılaşmayız.Hayvanlarınıza iyi davranınız.Herkesin kurbanı kabul olsun.
İyi bayramlar diliyorum.

Neredeyse doğuruyordum

Bugün doktora gittim,kontrolüm vardı.Bebeğim 10 günde 600 gr almış ve şuan 3.380 kiloda,ve bende en ufak bi kasılma yok.Nst'ye girdim,sonuçlar gayet iyi kasılma yok.Tekrar çatı muayenesi yaptı doktorum ve bu kiloda bile bebeği normal olarak doğuramayacağımı söyledi.Normal doğumu beklersek bebek 4 kiloyu çoktan aşmış olurmuş ve benim bedenim bunu kaldıramazmış.Bu yüzden sezeryana karar verildi.Yarın bebeği alalım dedi ama ben kendimi şuan hazır hissetmediğimi ve biraz daha beklemek istediğimi söyledim.Arayada bayram girdiğinden 10 gün daha bekleyeceğiz.22 kasımda sezeryanla dünyaya gelecek bebeğim tabi daha önce gelmek isterse onu bilemicem.Bende hem bir moral bozukluğu,normal doğumla dünyaya getiremiyeceğim diye,hemde telaş-mutluluk var.Yüzdüm yüzdüm sonuna geldim neredeyse.Herşey rüya gibi,ve bu rüyadan 10 gün sonra yeni bir hayata,3 kişi olacak ailemizle uyanacağım inşallah.Bebeğim sağlıklı olsunda başka hiçbişey umrumda değil.Bu arada bugün itibariyle 24 kilo almış bulunmaktayım.Rekora doğru gidiyorum galiba...

37+3

37.haftanın içindeyiz bebeğimle.Ne zaman gelecek,normal doğum mu sezeryanla mı dünyaya gelecek,kolay mı olacak,çok canım acıyacak mı,bir problem çıkacak mı ... daha uzar gider. Bu aralar kafamda sürekli bu sorular meşgul.Oğlumla,umudumla sürekli konuşuyorum,anneni üzmeden 3.5 kiloyu tamamlayınca çık gel bekleme diyorum :) Bakalım bizimki söz dinleyecek mi ?

Bugün sağlık ocağı randevuma gittim.1 ay öncede gitmiştim aslında daha öncedende gitmem gerekiyormuş ama benim adres yanlış alınmış hastaneden o yüzden bana ulaşamamışlar.Tetanoz aşısı falan yapmaları gerekiyormuş ama bana ulaşılamadığı için ve benimde doktorum böyle birşeyi bana söylemediği için haberim yoktu ve aşı olamadım.Ama bana o gün tek doz uyguladılar.Kan tahlili yaptılar,yavrumun kalp atışlarını dinledik,bi dünya soru cevapladım,tansiyonum,boyum,kilom ölçüldü.Çok ama çok ilgilendiler.Ben sağlık ocağının bu şekilde uygulaması olduğunu bilmiyordum ve çok sevindim gerçekten.Çok güzel bir uygulama olmuş.Hatta o gün bana eğitim bile verdiler.Bebek nasıl tutulur,nasıl emzirilir,sütün gelmesi için neler yapmak lazım gibi gayet güzel bilgilendirdiler beni.1 ay sonrasına randevu verdiler,o günde bugündü.Bugünde idrarıma bakıldı,yine oğlumun kalp atışlarını dinledik,kiloma bakıldı,tansiyonum ölçüldü. Aile hekimliği uygulamasına geçildiği için biraz kalabalık ve karışıktı bugün.Yine kısa bir eğitim verdiler.Bebek doğduktan sonra hastanede topuğundan kan alınacakmış,10 gün sonrada biz alıcaz dedi,bilmiyorum neden?Niye sormadıysam.
Neyse eve falanda geliceklermiş lohusa izlenimi ve bebeğin izlenimi yapılacakmış.
Ülkem için çok güzel bir uygulama olduğunu düşünüyorum ve umarım Türkiye'nin her yerinde bu uygulama bu şekildedir.

turşu yaptım

İlk defa turşu yaptım,nasıl olacak bilmiyorum şuan beklemedeyim.15-20 gün içinde olurmuş.Hazır turşu yaplar sağolsun :) İnşallah güzel olurda bizde afiyetle yeriz.

UMUT'UN ODASI

Eveeet sonunda canım oğlumun odası tamamlandı ve bende buraya resmini ekleyebiliyorum.

Nasıl olmuş acaba? Oda kare olunca resim çekmeside zor oluyor idare ediverin.Umut'da beğenir inşallah :) Bu arada ismimiz UMUT olacak.Tesadüfler sonucu oğlumun bu ismi istediğini düşünüyorum.Adınla yaşar inşallah benim minik kuzum.

36+2

Bugün kontrolüm vardı,canım oğlum 2.700 gr olmuş.Değerlerine bakınca 1 hafta önden gidiyomuş yavrum.Hareketleri çok iyi o yüzden Nst'ye gerek duymadı doktor.Ayrıca çatı kontolüm de vardı.Biraz canım yandı,ondada bir problem yokmuş,Normalmiş.Yani normal doğuma engel şuan için hiçbir problemimiz yok,inşallah da böyle gider.Normal doğumla dünyaya getirmek istiyorum yavrumu.Çünkü annem rahatsız olduğu için benimle ilgilenemez,kayınvalidem yardımcı olacak ama insanın kendi annesi gibi olamaz.Çekinirim ben.O yüzden biran önce toparlanıp bebeğime kendim bakmak istiyorum tabi Allah nasip ederse.
Doktorum doğuma girmeyebilirmiş,sinir oldum ya.Bunca zaman beni kontrol eden kişi,ilgilenen kişi o ama doğum gece olursa kim varsa nöbetçi o giriyormuş doğuma.Eğer ben illaki kendi doktorum olacak dersem 200 tl fark alınıyomuş.Keşke bunları daha önce öğrenseydim.Bu saatten sonra hastane değiştirsem mi diye düşünür oldum?

uzun bir aradan sonra

Uzun süren yoğunluktan sonra üşengeçlikten anca yazabiliyorum.Ben şimdiden böyleysem kuzum doğunca nolurum bilmiyorum.Neyse artık kısa kısa not geçicem.(Burası benim not defterim gibi zaten)

Bebeğimin ihtiyaçları için Eminönü'ne gittik.Havuzlu Han diye bir yerdi, çok katlı olan bu yerde sadece bebek kıyafetleri,malzemeleri kısaca aklınıza gelecek herşey mevcut.Hemde bir çok markayı ucuza bulmak mümkün.Ben bütün ihtiyaçlarımızı en alt kattaki Sevi bebe diye biyerden tamamladım.Hiç dolaşmadan, yorulmadan ve uygun fiyatada aldığım için süper oldu.Kendime gecelik falan da aldım,Havuzlu handan çıktıktan sonra yukarılarda bi yerdeydi.100 Lira etiket fiyatı olan geceliği 50 liraya aldım.Şaka gibi ama gerçek pazarlama yapmadan hiçbirşey almamak lazım.Gecelik falan,birde oda süsleri,bebek şekerleri derken çok ama çok yoruldum.Cumartesi gitmiştik biz inanılmaz kalabalık zaten yürüyemiyorsunuz.Ne oda süsü bulabildim nede istediğim gibi bebek şekeri.Herşeyi ne kadar abartmışız sade denilebilecek birşey bulamadım.Bizim buralarda yapan yerler varmış birde oralara bakıcam.

Memleketten arkadaşlarım geldi,1 hafta kadar bizde kaldılar ama ben onlarla gezemedim çünkü her dışarı çıktığımda 1 saat arayla tuvalet bulmak zorundayım.E onlarda istanbul'u gezmeye geldiler ayak bağı olmadan kendi çaplarında gezdiler artık.Gelen arkadaşımda 8 haftalık hamileymiş.Kendisininde midesi bulanıyodu sürekli o halde nasıl o kadar gezdi hala aklım almıyo.

Arkadaşları gönderdikten sonra yavaş yavaş aldığım şeyleri yıkamaya başladım.2 tane gecelik birde pijama takımı almıştım.Annemde hamile gömleği almıştı bana,normal kirlilerle hepsini bir makinaya attım.Atmaz olaydım,hala aklıma geldikçe üzülüyorum.Alınan mavi gömlek herşeyi boyamış.Aklımın ucundan geçmedi böyle birşey,daha öncede hep aldığım şeyleri kirlilerle atıyodum makineye,bunun benim hastane geceliklerimle boyanacağı varmış.Herşey mavi çıktı.Gri kolları beyaz gecelik mavi-gri olmuş.Pembe gecelik mavi şeritlerle bezenmiş.Hamilelik psikolojiside birleşti ağlaya ağlaya bi hal oldum.Sağolsun canım kocam gitti bana daha güzellerini aldı.Biraz pahalı oldu ama napalım kısmet değilmiş diyerek avutuyorum kendimi.

Bebişimin kontrolleri oldu kaç kere en son 2 hafta önce gitmiştim görmeye 2200 gr kilosu,boyuda 43 cm'di.Doğum pozisyonunuda almış kuşum,doktor daha dönmez dedi.Bu cumartesi tekrar gidicez bakalım inşallah herşey yolundadır.Şuan 34+5 günlüğüz.Ayak ağrılarım inanılmaz arttı,bazen topallıyorumda.Geceleri uyku yok,saat 3 gibi bir uyanıyorum bidaha uyuyamıyorum.

Oğluşumun odası neredeyse hazır,kayınvalidem ve görümcem hafta sonu geldiler (iyiki varlar) bütün evi temizlediler,camlar perdeler el değmedik yer kalmadı,bebeğimin odasınıda sildik süpürdük,kıyafetleride yıkadık ütüledik,bir kaç eksiğimiz var onlarda tamamlanıca fotoğraf ekleyecem inşallah.
Şimdilik bu kadar daha sağlık ocağı maceramı anlatıcam oda sonra olsun.Bu kadar yazıyı okuyan olur mu bilmem???

ORTAYA KARIŞIK

Her seferinde diyorum ara vermeden blogumu güncelleyeğim diye ama bir türlü sözümü tutamıyorum.Anlatacak çok şeyim var.
En son sıcaklarla mücadele ediyordum,zaten edemedim hastanelik oldum,o kadar su içmeme rağmen su kaybım olmuş,mideyide bozmuşum çok güzel, serumdan malesef kurtulamadım.Allah başka hastalık vermesin,şükür şuanda çok iyiyim.Maşşallah...Bebişimde iyi,şuan 28 haftalık ,en son doktor kontrolümüzde herşey gayet normaldi.Annesini sürekli tekmeleyip duruyo,özellikle ben yatınca.Bizimki akşamcı zaten :) gündüzleri mışıl mışıl uyuyo bende tık yok,ama gece olupta ben yatınca annesini rahat bırakmıyo.Bayada kuvvetlendi yaramaz bazen canımı acıtıyo.Aman keyfi iyi olsunda ne kadar isterse tekmelesin kuzucum.Bazen düşünüyorumda alışıyorum tekmelerine doğunca büyük boşluk olacak gibi.
Bu arada mobilyalarınıda bir gün modokoda gezerken alıverdik.Valla bi anda herkes süper,en güzeli falan derken daha gezmenin anlamsız olduğunu düşünerek almış olduk.Hatta 3 haftada yapılıp dün gelip kuruldu.Sanki bütün mobilyalar birbirinin kopyası,fiyatlar desen sanki anlaşmışlar gibi hep aynı fiyat,tabi bazı firmalar yüksekten uçma durumundaydılarda biz hiç oralı olmadık.
Kafamızda belli bir model olunca almak zor olmadı.Büyüyebilen bir yatak,bol çekmeceli dolap,ve şifonyerden oluşan bir grup.Bir ara foto çekip koyacağım.Çok kokuyorlar havalanma aşamasındalar.Odaya tam olarak oturtamasamda eşyaları biraz büyük geldiler gibi ama tam yerleşince herşey çok güzel olacak eminim.Hediye avize verdiler çok tatlı bişey,eksiğim perdesi ve halısı şimdi.Onuda bigünde alırım heralde,fazla gezmeyi seviyorum ben.
Bu arada evlilik yıldönümü (4.yılımıza girdik) ve kocacığımın doğum gününüde atlattık.Art arda 2 gün olunca biz bir günde hepsini çıkarıverdik.Daha nice senelere inşallah.

Şimdilik bu kadar yine yazmak isteyipte unuttuğum şeyler var,inşallah bir dahakine kısa kısa yazıcam.

Şimdiden herkesin ramazan bayramını kutluyorum.Şeker gibi bir bayram geçirin inşallah.